Drie jaar geleden heb ik Jezus ontmoet. Mijn liefde voor Hem wordt iedere dag groter naarmate ik Hem beter leer kennen. Het is een hele reis waarin je iedere dag nieuwe openbaringen kunt krijgen over wie God is.
Er zijn ontelbare aspecten aan Hem te vinden. Hem kennen kan altijd dieper. Zijn liefde kan altijd dieper. Wij doen soms alsof het veel moeite kost om Hem te kunnen ervaren en om Hem te kunnen horen. Maar Hij is een sprekende God. En Hij is hier. Emmanuel heet Hij, dat betekent ‘God met ons’.
Wandelen met Hem is waanzinnig en weer heb ik mogen ervaren hoe goed Hij is. Dat kunnen wij allemaal weten. Met ons hoofd weten we dat Hij goed is. Soms kun je het ook ten diepste voelen, waardoor je als reactie op dat gevoel automatisch in lofprijs en aanbidding schiet. Maar je kunt het ook kwijtraken.
Ik was daarmee aan het worstelen. Je kan het weten, iemand kan het je vertellen maar je kan tegelijkertijd deze ervaring missen. Dan kun je denken: er moet iets mis zijn met mij. Maar ik wil in dit schrijven zeggen dat er niets mis is met jou. God wil zich openbaren wanneer dit werkelijk je verlangen is. De worsteling zelf impliceert al dat je naar Hem verlangt. Leg dit verlangen bij Hem neer wanneer dit ook voor jou geldt, nu op dit moment. En Hij gaat je antwoorden.
Hem opnieuw ontmoeten
Ik heb onlangs de Vaderhart-school gevolgd van by-design en daar heb ik Hem opnieuw mogen ontmoeten — terwijl ik dacht dat ik God de Vader al kende. Maar blijkbaar kun je Hem steeds opnieuw ontmoeten. Sterker nog, het is essentieel om vanuit ontmoeting met Hem iedere dag uit te gaan. Ook wanneer wij andere mensen naar Zijn Vaderhart willen brengen, is het belangrijk dat wij Hem eerst zelf hebben ontmoet.
Na deze school zat ik in de auto terug naar huis. Na zo'n intense tijd, vol aanbidding en mensen om je heen, kom je terug in je eigen bubbel — en ik voelde de leegte terugkomen. Normaal zou ik dan een worship liedje opzetten of iemand bellen. Daar is op zich niets mis mee, maar het gaat om het motief erachter, om wat er in het hart leeft.
Leren rennen naar God
Ik heb weer mogen leren dat God ons hart wil: alles. Al onze gevoelens, al wat erin zit. Hij weet het natuurlijk al, maar Hij wil dat we het aan Hem geven. Actief, als een gebaar van onszelf naar Hem toe. Hij wil zelfs mee voelen! In de auto terug naar huis hoorde ik de stem van Sara die daar had gesproken: Leer rennen naar God. Het is iets wat je moet leren. Oefenen.
Dus in de auto, met dat onbestemde gevoel, deed ik wat ik geleerd had en vroeg ik: “Heer, wat leeft er in mijn hart?” Ik voelde angst opkomen — iets wat ik normaal niet had opgemerkt. Ik zei: “Heer, ik denk dat ik bang ben.” Hij liet me toen zien dat de angst raakte aan de angst om verlaten te worden door Hem, wanneer ik mijn hart zou uitstorten bij Hem. Dat raakt aan het kind-zijn, aan oude pijn — aan mensen die mij hebben verlaten terwijl ik mijn hart had opengesteld. Ik was bang om mijn gevoelens bij God te brengen, bang dat Hij me dan zou verlaten.
Ik zocht Hem met deze geopenbaarde kennis. Hij hielp mij daarbij. Ik zocht Hem en ik sprak uit: “Heer, ik ben bang dat U mij weer verlaat nadat ik U net zo diep ervaren heb.” En meteen daarna voelde ik Zijn hand over me komen. Ik voelde Zijn liefde over mij komen en door me heen stromen. Als een dikke knuffel. Een omhelzing. Ik wist: Hij is daar, Hij is goed, Hij is God. Ik liet Hem binnenkomen. Ik gaf Hem de kans om te laten zien wie Hij is. Hij zou mij nooit verlaten. Dat staat ook in de bijbel:
‘Mijn schapen horen Mijn stem en Ik ken ze en zij volgen Mij. En Ik geef hun eeuwig leven; en zij zullen beslist niet verloren gaan in eeuwigheid en niemand zal ze uit Mijn hand rukken. Mijn Vader, Die hen aan Mij gegeven heeft, is meer dan allen, en niemand kan hen uit de hand van Mijn Vader rukken. Ik en de Vader zijn Één.’
— Johannes 10:27-30 (HSV)
Het gevoel dat God voor ons verborgen is
Na deze prachtige ervaring waarbij ik terug was gekomen in Zijn aanwezigheid, gevuld door de Heilige Geest, kwam ik thuis, parkeerde de auto en liep nog even naar de supermarkt. Onderweg zag ik langs het wandelpad een bos bloemen liggen — zonder eigenaar in zicht. Ik keek ernaar en ik moest denken aan wat een kind zou doen in deze situatie. Want tijdens de Vaderhart school werd er gesproken over worden als een kind. Ik had me voorgenomen dit goed te onthouden, in mijn wandel met Jezus. Daar werd een bijbeltekst gedeeld en die zegt:
‘In die tijd antwoordde Jezus en zei: Ik dank U, Vader, Heere van de hemel en van de aarde, dat U deze dingen voor wijzen en verstandigen verborgen hebt, en ze aan jonge kinderen hebt geopenbaard.’ — Mattheüs 11:25
Dit raakt aan dat we soms het gevoel kunnen hebben, dat God voor ons verborgen is. Wat in dit vers staat, is dat God de dingen verbergt voor wijzen en verstandigen.
Mijn geweten sprak tot mij door deze bijbeltekst, dat ik mezelf nog zo vaak wijs en verstandig vind. Ik bestudeer namelijk Zijn Woord. Ik zit er dagelijks in. Ik graaf en onderzoek en daardoor weet ik veel te vertellen over wie God is. Ik hunker naar Hem, ik hunker naar Zijn Woord en naar Zijn kennis. Omdat ik wil weten wie Hij is. Ik wil Hem kennen. Ik wil alles weten van en over mijn Hemelse Vader. De God van Abraham, Isaak en Jacob. Dus je zou kunnen zeggen dat ik wijs en verstandig ben, maar wat God zegt in deze bijbeltekst is dat Hij dingen voor mij verborgen houdt, die Hij aan jonge kinderen heeft geopenbaard. Dit wekte direct mijn nieuwsgierigheid. Welke dingen zijn dit dan? Wat weten kinderen over God dat ik niet weet?
Wat zegt Jezus over kinderen? Een van de bijbelteksten daarover zegt:
‘En Hij zei: Voorwaar, Ik zeg u: als u zich niet verandert en wordt als de kinderen, zult u het Koninkrijk der hemelen beslist niet binnengaan. Wie zich dan zal vernederen als dit kind, die is de belangrijkste in het Koninkrijk der hemelen.’ — Mattheüs 18:3-4 (HSV)
Daar staat nogal wat. Het ‘beslist niet binnengaan’ pakte mij. Met de opdracht van Jezus: verander en wordt als een kind. Verneder je als een kind.
Het is goed om naast deze blog deze verzen te lezen uit je bijbel om hierop te mediteren. Vraag de Heilige Geest je te helpen, om te spreken wat Hij tegen je wil zeggen door deze verzen heen. Stel vragen aan Hem, zodat je hart wordt onderzocht en Hij dingen naar boven kan halen die je mogelijk nog niets wist. Laat je verrassen, wees onbevangen in je vragen. Dit zijn eigenschappen die kinderen hebben(!)
Ik moest denken aan al die geleerden, gelovig of niet-gelovig, — die zoveel lijken te weten, zoveel kennis hebben, maar zich allesbehalve als een kind gedragen. Ze weten het altijd beter. Maar dat geldt ook voor mij. Hoe vaak is het niet dat ik mezelf onderdruk wanneer ik een ingeving heb, met allerlei -onbewust of bewuste- overtuigingen dat dit ‘raar’ is, of dat ik ergens niet van mag genieten omdat er ‘geen tijd’ voor is. Ik mijn to-do lijstje nog af moet werken. Overigens een lijstje die ik niet met God heb besproken, want meestal heeft Hij hele andere plannen dan ik.
Kinderen onderzoeken. Ze behandelen elke situatie alsof het nieuw is voor hun. Ze zijn onbevooroordeeld en nieuwsgierig. Kinderen zijn puur. Kinderen zijn onbevangen. Kinderen werken niet met lijstjes.
Een bos verwelkte bloemen
Ik moest hieraan denken toen ik langs die bos bloemen liep waar ik in eerste instantie aan voorbij wilde lopen. Denkende aan de les over ‘zijn als een kind’ stelde ik mezelf de vraag wat een kind zou doen. Een kind zou nieuwsgierig zijn: wat doen die bos bloemen daar op die plek? Vervolgens zou er onderzocht worden. Dat is dus wat ik ging doen. Ik ging kijken met mijn neus erbovenop, zoals kinderen doen. Ik leefde me helemaal in. Ik zag dat de bloemen slap en verwelkt waren. Daarbij voelde ik een soort steekje in mijn hart: zulke mooie bloemen. Wat jammer! Het zei me ook dat die bloemen daar al lang liggen en echt water nodig hebben! Het zei me ook dat op deze drukke plek er waarschijnlijk tientallen mensen waren langsgekomen die de bloemen hadden gezien en er langs gelopen waren. Misschien hadden ze net als ik gekeken en diezelfde conclusie getrokken, maar toch waren ze doorgelopen.
Dat is ook wat ik deed, want ik moest immers boodschappen doen. Dit gebeuren zong door in mijn hoofd en ik ging in gesprek met God erover. Op de terugweg liep ik weer langs die bos bloemen en ik dacht: ik ga ze meenemen. Ondanks alle gedachten dat dit misschien raar is, dat mensen mogelijk zullen zien dat ik zomaar een bos bloemen mee neem die niet van mij is. Kinderen denken daar helemaal niet over na, over al die dingen. Het bleef zingen door mijn hoofd: ‘je moet worden als een kind’. Dus ik legde al die gedachten opzij en pakte de bloemen op zoals een kind zou doen.
Tijdens het lopen werden ze zo slap dat ze omvouwden en naar beneden hingen waardoor ik dacht: ‘die zijn echt niet meer te redden’. Ik gooide ze in de eerste de beste prullenbak en liep verder. Dan heb ik ze in ieder geval opgeruimd en ik was vrij tevreden.
Het cadeau dat we laten liggen
Ik ging in gebed met de Heer en zei: ‘Oh lieve Jezus, wat zijn mensen toch… Wij zeggen en beweren dat God een goede en gulle God is. Hij is zelfs een gulle God voor mensen die in gevangenschap zitten of worden vervolgd. Dit gaat niet alleen over rijke mensen, of mensen die het al goed hebben. Dit gaat over het leven en de geschenken van God die Hij ons wil geven. Hij wil ons zoveel geven! Kijk maar naar die bos bloemen. Dat lag voor het oprapen en iedereen liep er langs.
Hoe vaak is het zo dat God ons iets wil geven en dat wij allerlei mitsen en maren hebben. En ervan overtuigd zijn dat het niet voor ons is. Hoe vaak is het zo dat wij iets niet aannemen van Hem omdat we vol zitten met allerlei overtuigingen die ons afhouden van Zijn liefde en van wie Hij is. Dit zijn overtuigingen die Hij dolgraag wil afbreken in ons, omdat Hij zo verlangd naar die diepe intimiteit. Daarvoor is het nodig dat wij Hem leren te zien als liefdevolle Vader.
‘Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven. Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel; want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.’ — Mattheüs 11:28-30 (HSV)
Wat mijn dochter mij leerde
Ik vertelde dit voorval aan mijn dochter Luna en dat ik de bloemen uiteindelijk had weggegooid in de prullenbak omdat ze zo verlept waren. Ze keek me aan en zei verontwaardigd: “Maar mama, die bloemen die moest jij in het water zetten want dan gaan ze weer omhoog." Ik begon mezelf uit te leggen — dat ze al te slap waren, niet meer te redden — en terwijl ik aan het praten was dacht ik: ze heeft gewoon gelijk.
Want de Heilige Geest had me zojuist gezegd tijdens de Vaderhartschool: kijk naar Luna. Kijk wat zij jou te leren heeft. ‘Je moet worden als een kind’ — dus dan is het beste om naar kinderen te gaan kijken. Wij wijzen kinderen zo vaak af, omdat we denken het beter te weten. Alsof een kind minder zou weten dan wij, alsof het dommer is. Qua kennis is dat misschien zo — maar pas op dit oordeel over hen. Want Jezus zegt iets anders.
Ik kreeg eigenlijk een klein liefdevol standje: want als ik had geloofd dat die bloemen weer omhoog zouden komen. Wanneer ik niet op mijn eigen inzicht had vertrouwd en op mijn eigen beoordeling, maar op God en ze daarom in het water zou hebben gezet… Ik zal het nooit weten, want ik heb het niet geprobeerd. Wie weet had Luna gelijk.
‘Vertrouw op de HEERE met heel je hart, en steun op je eigen inzicht niet. Ken Hem in al je wegen, dan zal Híj je paden rechtmaken. Wees niet wijs in je eigen ogen: vrees de HEERE en keer je af van het kwade. Het zal een medicijn zijn voor je navel en verfrissing voor je beenderen’ — Spreuken 3:5-8 (HSV)
Tot slot
Ik wil je met dit verhaal bemoedigen: ga op onderzoek en doe dat blijmoedig, bid onophoudelijk. Hou van Hem met heel je hart.
“Daarom zult u de HEERE, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw kracht.” — Deuteronomium 6:5 (HSV)
Kinderen vinden het niet moeilijk om van iets te houden, maar wij zijn beschadigd — en juist daarom hebben we Jezus nodig. Hij wil ons helpen.
Gebed
Lieve lezer: ik bid dat jij mag leren een kind te zijn. Dat je mag leren de mindere te zijn. Dat je mag leren dat het goed is om niet alles te willen weten. Dat je mag leren om onbevooroordeeld je dag in te stappen. Dat je mag leren onbevooroordeeld de dingen aan te gaan. En zo zegen ik jou daarmee, in de machtige naam van Jezus: dat je Hem mag leren kennen als jouw liefdevolle Vader, dat je Hem ‘papa’ mag noemen, dat je een band met Hem mag krijgen, en dat je Hem mag zoeken in alle dingen. In Jezus' naam, amen.
Lees ook:
Het cadeau dat je laat liggen (overdenking)
Wat kinderen ons leren over geloof (overdenking)
Vijf manieren om naar God te rennen (praktisch geloof)
Vaderhart: God leren kennen als Vader (verdieping)